„(…)I think we are ready to move up to the senior rank”. Interview with Junior World Champions- Marjorie Lajoie and Zachary Lagha

          Marjorie Lajoie and Zachary Lagha are a Canadian ice dance team, reigning junior world champions and junior wolrd records holders in Rhythm Dance, Free Dance and overall score. I had a big pleasure to ask them a few questions after JWC in March 2019.

A.K.: First of all- Congratulations on the great achivement at Junior world championships. How does it feel to be the World Champions?

jsfb_dave0783 (1)

M.L.: Thank you. It feels amazing and almost unreal! It took me a couple of weeks to even realize it (laugh). We had so many disappointing results, like missing the podium by 0.03 at JGP final in our home country, that we didn’t know what could happen at Junior Worlds. Knowing that the hard work we did payed off is just amazing, we train exactly for moments like those.

Z.L.: It feels great. It’s the best way to finish our junior career. Even though we had a lot of disappointing results over the past two years (6th at the JGP final at Nagoya, from second in the SD to 4th overall at the 2018 Junior Worlds Championships, 4th at the JGP final this year in our own country with only 0.03 points away from the podium). We never gave up and after each competition, we always sat down and took the time to analyze our performances and results, trying to understand our mistakes and find out what were the things that could raise our scores. We are happy that the hard work finally payed off.

A.K.: Do you feel ready for making the next step and turning into seniors next season? Have you already made a decision about that?

M.L.: Of course coming into Seniors as the Junior World Champions give us confidence, but junior and senior is really not the same game… throughout our junior career, we trained not to be good juniors, but more to get ready for senior, so do I feel ready for it? I feel that we have a good base, but we are not ‘there’ yet, which is normal. We have lots of work to do but that doesn’t scare us at all.

Z.L.: Yes. We already knew at the beginning of this season that it would be our last one as junior skaters. In fact, we never trained with the mind to be junior champions. Our coaches always trained us letting us know that they wanted us to be future senior champions. With all our teammates, we learn a lot and we can’t wait to compete against them. But I think we are ready to move up to the senior rank.

A.K.: As you look back at past seasons- is there anything that you would change, for example in your skating, performences or music?


M.L.: No I wouldn’t change anything, even if we made mistakes, we learned from it, so no.

Z.L.: No. Every program that we chose as a team helped us to develop and improve. We were getting more and more mature over the past 4 years. Each program was a special one for us.

A.K.: Every teenager has dreams and goals for the future, can you share your own with us?


Marjorie and Zach’s first competition (Marjorie Lajoie’s archives)

M.L.: My goal in the future, regarding skating is of course going to the Olympics. Outside skating is hard to say, because I’m so much in my sport that I feel that I don’t really have time to think about that (but I know I should, everyone tells me that one day I’ll stop skating and that I need to have other goals in life). Of course I love acting, so maybe doing something that allows me to do that, like giving conferences, or I love skating so maybe coaching, I’ll see. Or maybe both, why not?

Z.L.: Of course, one of my dream would be to dominate the field of ice-dance for an Olympic cycle. That would make Marjorie and myself one of the greatest ice dancers ever. Then after my career as competitor, I would like to become a figure skating coach and be able to create champions as well.

A.K.: What skating element do you find to be the hardest, most complicated?

M.L.: I’ll say footwork, because to have your turns it needs to be really precise.

Z.L.: For me, the most complicated element technically is the footwork. All the edges must be perfect if you want to have the highest level. Physically, the spin, in my opinion is the most demanding.

A.K.: What are you doing to prepare yourself for competition mentally? Is it hard to be focused on every element during a performence?

M.L.: For me its not hard at all to be focused during a performance. We do so many times a full program that we are used to stay focused for a long period. When the music starts, we are telling a story and you can’t do that if you are not 100% in the performance. To prepare myself from the moment I’m leaving the hotel until the minute I’m on the ice, I have a mental and physical routine that really grounds me. I need to keep my head busy and do a good warm up. Music is a big part of my preparation too.

Z.L.: We work a lot with mental trainers. In fact, one of their objective is to make us be able to always focus on our performance no matter what situation happens. It can be difficult at the beginning. I usually stay in my zone the day of the competition. I barely talk to anyone. This helps for my concentration.

A.K.: Who are your role models and why?

M.L.: The people I’m training with are really inspiring for me, I’m looking up to them. I’m so lucky to train with the best in the world! And of course Tessa (Virtue- author’s note)  and Scott (Moir- author’s note) , when they were training with us, seeing how everyday they worked hard and be content in every full programs they would do and their exceptional connection. I’m just so grateful to say that I have the chance to share the ice with all my role models.

Z.L.: I have a lot of role models and they aren’t all from the world of figure skating. For example, someone that I look up to the is the tennis man, Andre Agassi. I got the chance to read his biography. This guy had really hard time with the sport he was doing at the beginning, but he kept up and created a goal for himself and was so successful. Finally, he used the success he got to help other people. He created a foundation for Education. I particularly like the statement related to his foundation: „With Education, There is Hope”.

A.K.: You’ve been skating together since 2011. How would you describe your partnership?


Marjorie and Zach’s first competition (Marjorie Lajoie’s archives)

M.L.: Unique is the word to describe it. We are so different, and at the same time we understand each other so well! Being with the same person 5 days a week, 4 hours per day for almost 8 years, living ups and downs together creates a very special bond.

Z.L.: After 8 years of partnership, Marjorie and I are getting along better and better each new season. Even though we don’t hang out a lot off the ice, once we get in the rink we are good friends and enjoy our training together.

A.K.: You train in Gadbois, how does it feel to train with the best teams and coaches in today’s ice dancing?

M.L.: I’m just so grateful. Even if we were only juniors, the best skaters are taking care of us and motivate us, same for the coaches.

Z.L.: It feels great! A lot of skater to look up to and we learn things from them. The fact that we are going to compete against them next year will push our training to a next level.

A.K.: Marjorie, you have one of the most beautiful costumes every year. How do youcome up with ideas for them? Which one is your favourite?


M.L.: Thank you! My dresses this year (season 2018/2019- author’s note) are my favorites, but I really liked all of my dresses. I think Mathieu Caron ( a designer who usually works with Gadbois skaters- author’s note) is amazing. Well I can tell you the story of my free dance dress from this year. We were in the coaches room, Zach, Marie-France, Mathieu and I, sitting around the table, and Marie just said: „Mathieu I want you to make a Junior World Champion dress”, then she left. And while our free dance music („Warsaw Concerto” by Richard Addinsell- author’s note) was playing on repeat, Mathieu took a pen and started drawing the dress.

A.K: Zach, I’ve heard that you play the piano very well, why did you choose skating over professional music career?


Z.L.: In our home, we would rather sing instead of speaking. My both parents are engineers but above all, my father is a music lover and my mother a pianist. When I was young, studying music was not an option but something natural. Both my sister and I are skaters and pianists. All our environment (friends, activities…etc.)  revolve around music or dance. We would meet friends to plan concerts, play in concerts, go listen to concerts or just discuss about music. We would go see ballet, discuss dance and so on. It was very easy to develop a taste in fine arts given my childhood. So yes, at home we had discussions about whether I go full time studying piano, mainly after winning competition prizes and playing at finals in Canada National Music Competition. It is difficult for me to make a choice but since I can do both (skating and being a musician- author’s note), I will continue the same way.

A.K.: What is the most memorable gift that you have gotten from you fans? Do you like to be close with them?


Marjorie’s lipstick- gift from her fans (Marjorie Lajoie’s archives)

M.L.: Once I received a unique, personalized lipstick (they needed to be like 6 fans to buy it, and my name was on the lipstick). I absolutely love to be close to them. Figure skating is a very judging sport, and sometimes people can be really mean, so knowing that we actually have fans on our side gives me confidence, and I want to say thank you by sharing time with them.

Z.L.: One of our fans from Japan, Dara, gave us a photo album of our competitions. She always supports us no matter what and it feels great to have such a big fan!

A.K.: You used very original music for this season’s (2018/2019) Rythym Dance, do you have any ideas for next year?

M.L.: We keep it a surprise until our first competition.

Z.L.: We didn’t start looking for music yet. But we will start soon.

A.K.: You broke a new junior record, what does this kind of an achievement mean to you?

M.L.: It means a lot, of course it’s just junior, but I’m still very proud of it.

Z.L.: It really means a lot! But the most difficult is to overcome from it. We must put this victory behind us now and look forward. A lot of good junior teams didn’t have the same success at senior level. So, we still have to focus and keep aiming for success in senior.

A.K.: Every time I do interviews with great athletes, like yourselves, who are my age, I ask myself” What am I doing with my life?” How does it feel for you to be young athletes? How would you encourage children to do sports?


M.L.: Of course being a young international athlete means you dont have a normal life. I mean when I was in high school, I was ending high school at 12 pm, then training for 5 hours, coming back home at 7:30 pm, eat, study, then had to to go sleep early because I need energy for my training. Missing lots of partys and family vacations, but when you love what you do, it’s all worth it, and even more so when you have good results. I would say to children that sport can give you self-confidence and self-esteem; when you’re doing sport you are in shape and you feel great in your body. You don’t need to dream to go to the Olympics to do a sport, just find something you like and you’ll be happy and good at it.

Z.L.: I feel very grateful to my parents for registering me to figure skating. It is good to feel that an objective has been reached. I certainly feel proud of such an accomplishment. I would tell children about such a feeling of achievement when they perform in any sport and at any level. They would set a goal that they really want to reach. Once they find it, it is so much easier to train hard because everything they do would bring them closer to their goal. Every training session will bring them closer to their dream and the hard work will just become more fun to do. Try it, it works!

Photos: http://www.davecskatingphoto.com/index.html


Also, big thanks to Patrycja for helping me with this interview, you’re awesome!

„Twierdzę, że jesteśmy gotowi do przejścia o szczebel wyżej.” Wywiad z mistrzami świata juniorów Marjorie Lajoie i Zacharym Lagha

            Marjorie Lajoie i Zachary Lagha są kanadyjską parą w tancach na lodzie, a także obecnymi mistrzami świata juniorów. Należy do nich rekord świata juniorow w Tańcu Rytmicznym, Tańcu Dwolonym i w nocie łącznej. Miałam przyjemność zadac im kilka pytań po MŚJ w marcu 2019 roku.

A.K.: Przede wszystkim- gratuluję wspaniałego osiągnięcia na Mistrzostwach Świata Juniorów. Co czujecie będąc mistrzami świata?

jsfb_dave0783 (1)

Marjorie i Zach ze swoimi złotymi medalami na MŚJ w 2019 r. Prawa autorskie: Dave Carmichael


L.L.: Dziękujemy. Jest to wspaniałe uczucie i prawie nierealne. Uświadomienie tego zajęło mi kilka tygodni.

Z.L.: Czujemy się wspaniale. To najlepszy sposób na zakończenie naszej juniorskiej kariery. Pomimo tego, że mieliśmy mnóstwo rozczarowujących rezultatów w przeciągu ostatnich dwóch lat (6 miejsce na finałach Grand Prix juniorów, spadek z 2 miejsca po tańcu krótkim na 4 ogólnie na MŚJ w 2018 r., 4 miejsce na finałach JGP w naszym kraju ze stratą 0.03 punktu do podium). Nigdy się nie poddaliśmy i po każdym turnieju , zawsze siadaliśmy i poświęcaliśmy czas na analizę naszych występów i rezultatów, próbując zrozumieć nasze błędy i znaleźć rzeczy, które mogły podwyższyć nasze wyniki. Cieszmy się, że ciężka praca się opłaciła.

A.K.: Czy czujecie się gotowi na zrobienie kolejnego kroku i przejście  do kategorii seniorów w następnym sezonie? Podjęliście już tę decyzję?

M.L.: Oczywiście, przejście do seniorów, jako mistrzowie świata w kategorii juniorów daje nam pewność siebie, ale  to nie jest ta sama gra… W ciągu naszej dotychczasowej kariery trenowaliśmy nie po to, aby być dobrymi juniorami, lecz by być bardziej przygotowani na to co później, więc czy czuje się gotowa na seniorów? Myślę, że mamy dobra podstawę ale nie jesteśmy jeszcze w „odpowiednim miejscu”, co jest normalne. Mamy przed sobą dużo pracy do zrobienia ale nie jesteśmy przerażeni.

Z.L.: Tak. Już na początku tego sezonu wiedzieliśmy, że będzie to nasz ostatni w roli juniorów. W rzeczywistości, nigdy nie trenowaliśmy z myślą o byciu mistrzami świata tej kategorii. Nasi trenerzy zawsze szkolili nas dając do zrozumienia, że chcą widzieć nas w przyszłości jak mistrzów w seniorach.  Dużo uczymy się od naszych kolegów z którymi trenujemy i nie możemy się doczekać na konkurowanie z nimi. Twierdzę, że jesteśmy gotowi do przejścia o szczebel wyżej.

A.K.: Kiedy wspominacie poprzednie sezony- czy jest coś co chcielibyście zmienić, na przykład waszą jazdę, występ lub muzykę?


Taniec Rytmiczny na Mistrzostwach Śiwata Juniorów w 2019 r. Prawa autorskie: Dave Carmichael


M.L.: Nie, niczego byśmy nie zmienili, nawet jeśli zrobiliśmy jakieś błędy, to dużo się  z nich wyciągnęliśmy, więc nie.

Z.L.: Nie. Każdy program który stworzyliśmy jako drużyna, pomógł nam się rozwinąć i poprawić. W ciągu ostatnich czterech lat stawaliśmy się bardziej dojrzali. Każdy program był dla nas specjalny.

A.K.: Każdy nastolatek ma marzenia i cele na przyszłość, czy możecie podzielić się z nami waszymi?


Pierwszy turniej Marjorie i Zach’a (archiwum Marjorie)


M.L.: Jeżeli chodzi o łyżwiarstwo, to moim celem na przyszłość jest oczywiście wzięcie udziału w olimpiadzie. Po za łyżwiarstwem ciężko jest mi stwierdzić, ponieważ jestem tak pochłonięta przez mój sport, że nie czuję abym miała czas na myślenie o tym (Wiem, że powinnam, wszyscy mi mówią o tym, że pewnego dnia przestanę jeździć i muszę mieć inne cele w życiu). Kocham aktorstwo, więc może będę robiła coś co zbliży mnie do tego, jak, np. branie udziału w konferencjach, albo dlatego, że tak uwielbiam łyżwiarstwo będę trenerem, zobaczę. A może obie te rzeczy, czemu nie?

Z.L.: Oczywiście, jednym w moich marzeń byłoby zdominowanie tańców na lodzie w cyklu olimpijskim. To sprawiłoby, że Marjorie i ja stalibyśmy się jednymi z najlepszych tancerzy na świecie. Po mojej karierze jako czynny sportowiec, chciałbym zostać trenerem łyżwiarskim i mieć możliwość do wykreowania przyszłych mistrzów.

A.K.: Który łyżwiarski element jest dla Was najtrudniejszy, najbardziej skomplikowany?

M.L.: Powiedziałbym, że praca nóg, musisz być bardzo precyzyjnym, aby wykonać wszystkie obroty.

Z.L.: Dla mnie, najbardziej skomplikowanym technicznie elementem jest praca nóg. Wszystkie krawędzie musza być perfekcyjne jeśli chcesz otrzymać najwyższe poziomy. Fizycznie, najbardziej wymagającymi są piruety.

A.K.: Jak przygotowujecie się mentalnie do turnieju? Ciężko jest być skupionym na każdym elemencie podczas występu?

M.L.: Nie mam problemów ze skupieniem się podczas występu. Przez to, że powtarzamy tyle razy cały program, jesteśmy przyzwyczajeni do bycia czujnymi przez dłuższy czas. Kiedy muzyka zaczyna grać przedstawiamy historię i nie jesteś w stanie tego robić jeśli nie wkładasz w to 100% siebie. Aby przygotować się od momentu opuszczenia hotelu do chwili kiedy jestem na lodzie mam swój psychiczny i fizyczny rytuał, który naprawdę na mnie działa. Muszę nieustannie zajmować czymś moją głowę i zrobić dobrą rozgrzewkę. Muzyka jest także ważną częścią przygotowań

Z.L.: Dużo pracujemy z trenerami mentalnymi. W prawdzie, jednym z ich celów jest sprawienie abyśmy zawsze byli skupieni na naszym występie nie bacząc na wydarzenia. Na początku może być to trudne. Zwykle w dzień turnieju zostaje w mojej strefie. Prawie z nikim nie rozmawiam. Pomaga to mojej koncentracji.

A.K.: Kim są wasi idole i dlaczego?

M.L.: Bardzo inspirują mnie ludzie z którymi trenuję, podziwiam ich. Jestem szczęściarą mogąc trenować z najlepszymi na świecie. Oczywiście także Tessa (Virtue- przyp. aut.)) i Scott (Moir- przyp. aut.)) , kiedy jeszcze ćwiczyli z nami, oglądając jak każdego dnia ciężko pracowali i czerpali satysfakcje z każdego wykonanego programu i ich wyjątkowej więzi. Jestem wdzięczna mogąc powiedzieć, że miałam szanse dzielić lód ze wszystkimi moimi idolami.

Z.L.: Jest mnóstwo osób, które mogę nazwać swoimi wzorami do naśladowania i nie wszyscy są związani z łyżwiarstwem figurowym. Dla przykładu, kogoś kogo podziwiam jest tenisista- Andre Agassi. Miałem okazję przeczytać jego biografię. Ten facet na samym początku miał ciężki okres w sporcie który uprawiał, ale starał się dotrzymywać kroku, stworzył dla siebie cel i odniósł olbrzymi sukces. Wreszcie, użył go (sukcesu- przy. aut.), aby pomagać innym, założył Foundation for Education. Szczególnie lubię zdanie które odnosi się do jego fundacji: „ Z edukacją, jest nadzieja”.

A.K.: Tworzycie zespół od 2011 roku, jak opisalibyście waszą relację?


Pierwszu turniej Marjorie i Zach’a (archiwum Marjorie)


M.L.: Najlepiej opisuję ją słowo „unikalna”. Jesteśmy tak różni, a w tym samym czasie rozumiemy siebie nawzajem tak dobrze! Przebywanie z ta samą osoba przez 5 dni w tygodniu, po 4 godziny na dzień w przeciągu 8 lat, wspólne dorastanie i ciężkie momenty tworzą bardzo specjalną więź.

Z.L.: Po 8 latach partnerstwa, Marjorie i ja dogadujemy się co raz lepiej z każdym sezonem. Pomimo tego, że po za lodowiskiem nie rozmawiamy za dużo, w momencie gdy wchodzimy na lódjesteśmy dobrymi znajomymi i czerpiemy radość ze wspólnych treningów.

A.K.: Trenujecie w Gadbois, jak to jest trenować z najlepszymi obecnie parami i trenerami w tańcach na lodzie?

M.L.: Jestem za to bardzo wdzięczna. Nawet jeśli byliśmy tylko juniorami, to najlepsi łyżwiarze dbali o nas i motywowali podobnie jak trenerzy.

Z.L.: To wspaniałe uczucie! Mnóstwo łyżwiarzy, których można podziwiać i od których się uczyć. Sam fakt, że w przyszłym sezonie będziemy z nimi konkurowali popchnie nasze treningi na wyższy poziom.

A.K.: Marjorie, każdego sezonu zachwycasz swoimi strojami, skąd bierzesz inspiracje podczas projektowania? Który jest twoim ulubionym?


Marjorie i Zach podczas ich tańca dowolnego na finałach JGP w 2017 r. Prawa autorskie: Dace Carmichael


M.L.: Dziękuję! Moimi ulubionymi są tegoroczne sukienki (sezon 2018/2019- przyp. aut.), ale lubię wszystkie jakie dotychczas miałam. Mathieu Caron ( projektant często wpółpracujący z łyżwiarzami ze szkoły w Montrealu- przyp. aut.) jest według mnie niesamowity. W sumie mogę opowiedzieć historię powstania tegorocznej sukienki do tańca dowolnego. Byliśmy w pokoju trenerów, Zach, Marie- France, Mathieu i ja, siedząc na około stołu, Marie powiedziała: „Mathieu, chcę abyś zaprojektował sukienkę na Mistrzostwa Świata juniorów”, zaraz potem wyszła. Podczas, gdy nasz utwór z tańca dowolnego („Koncert warszawski” Richarda Addinsella- przyp. aut.) grała cały czas, Mathieu wziął długopis i zaczął rysować sukienkę.

A.K.: Zach, słyszałam, że bardzo dobrze grasz na pianinie. Dlaczego wybrałeś łyżwiarstwo zamiast profesjonalnej kariery muzycznej?


Z.L.: W naszym domu wolimy śpiewać niż rozmawiać. Oboje moi rodzice są inżynierami, ale przede wszystkim, mój tata uwielbia muzykę a mama jest pianistką. Kiedy byłem młodszy, uczenie się muzyki nie było opcją ale czymś naturalnym. Moje siostry i ja jesteśmy łyżwiarzami oraz gramy na pianinie. Całe nasze środowisko (znajomi, zajęcia… etc.) krąży wokół muzyki albo tańca. Spotykaliśmy się z kolegami aby zaplanować koncert, grać na koncertach, chodzić posłuchać koncertów albo po prostu dyskutować o muzyce. Także chodziliśmy oglądać balet, rozmawiać o tańcu i tak dalej. Łatwo było rozwinąć gust w sztukach plastycznych z uwagi na moje dzieciństwo. Więc tak, w domu mieliśmy dyskusje na temat tego, czy powinienem uczyć się w pełni gry na pianinie, szczególnie po wygraniu nagrody na konkursie i wystąpieniu na finałach w Kanadyjskim Narodowym Konkursie Muzycznym. Ciężko jest mi podjąć decyzję, ale dopóki mogę się spełniać w obu      (łyżwiarstwie i muzyce- przyp. aut.), będę dalej kroczyć tą drogą.

A.K.: Który prezent otrzymany przez fanów zapadł wam najbardziej w pamięci? Czy podoba wam się tak bliski relacja z nimi?


M.L.: Raz otrzymałam unikalna, spersonalizowaną szminkę (musiało się złożyć na nią co najmniej 6 kibiców, wygrawerowano nawet moje imię). Uwielbiam być z nimi blisko. Łyżwiarstwo figurowe to bardzo oceniany sport i czasami ludzie potrafią być okrutni, więc wiedząc, że mamy fanów po naszej stronie daje nam pewność siebie i chciałabym im podziękować dzieląc z nimi czas.

Z.L.: Jedna z naszych fanek z Japonii, Dara, dała nam album ze zdjęciami z naszych turniejów. Zawsze nas wspiera, nie ważne co się wydarzy i to jest wspaniałe mieć tak oddanego kibica.

A.K.: W tym sezonie (2018/2019) dokonaliście oryginalnego wyboru muzyki do tańca rytmicznego, czy macie już pomysł na przyszły rok?

M.L.: Pozwolicie, że będzie to niespodzianka na nasz pierwszy turniej.

Z.L.: Nie zaczęliśmy jeszcze szukać muzyki, ale nie długo to zrobimy.

A.K.: Ustanowiliście nowy rekord juniorów, co takie osiągnięcie znaczy dla was?

M.L.: Znaczy to bardzo dużo, oczywiście jest to tylko sukces juniorski, ale nadal jestem bardzo z tego dumna.

Z.L.: To naprawdę dużo oznacza. Najtrudniej jest jednak się od tego odciąć. Musimy zostawić to zwycięstwo za nami i patrzeć naprzód.  Wiele dobrych par juniorskich nie miało podobnych sukcesów na poziomie seniorskim. Pozostaje nam być skupionymi i celować w sukcesy poziom wyżej.

A.K.: Za każdym razem kiedy robię wywiad ze wspaniałymi sportowcami jak wy, którzy na dodatek są w moim wieku, pytam siebie : Co ja robię ze swoim życiem?” Co czujecie będąc młodymi atletami? Jak zachęcilibyście dzieci do uprawiania sportu?


M.L.: Oczywiście, bycie młodym sportowcem na arenie międzynarodowej oznacza, że nie ma się normalnego życia. Mam na myśli to, że gdy byłam w liceum kończyłam szkołę w południe, później miałam pięciogodzinny trening, wracałam do domu o 19:30, jadłam, uczyłam się, i musiałam iść spać jak najwcześniej, żeby mieć siłę na trening. Przegapiłam dużo imprez i wakacji rodzinnych ale kiedy kochasz to co robisz, wszystko jest tego warte, tym bardziej jeśli osiągasz sukcesy. Dzieciom powiedziałabym, że sport może dać pewność siebie i poczucie własnej wartości, kiedy uprawiasz sport jesteś w dobrej formie i czujesz się świetnie w swoim ciele. Nie musisz marzyć o Olimpiadzie, żeby uprawiać sport, po prostu znajdź to w czym czujesz się najlepiej a będziesz czerpał z tego przyjemność i będziesz w tym dobry

Z.L.: Jestem wdzięczny moim rodzicom za to, że zapisali mnie na łyżwiarstwo figurowe. Świetnie jest czuć, że cel został osiągnięty. Z pewnością czuję dumę z takich osiągnieć. Opowiedziałbym dzieciom o uczuciu, jakie wyzwala występowania w jakimkolwiek sporcie na jakimkolwiek poziomie. Mogą ustalić cel jaki chcą zdobyć, a kiedy go znajdą, o wiele łatwiej jest ciężko trenować, ponieważ wszystko co się robi przybliża ich do tego celu. Każda sesja treningowa sprawia, że marzenia są co raz bliżej a ciężka praca stanie się zabawą. Spróbujcie, to działa!


Zdjęcia: http://www.davecskatingphoto.com/index.html

Wielkie podziękowania dla Patrycji za pomoc, jestes wspaniała!

15 pytań do… Christiny Carreir’y i Anthonego Ponomarenki


fot.: US Figure Skating

Christina i Anthony to amerykańska para taneczna, wicemistrzowie świata juniorów, a także srebrni medaliści finałów juniorskiego Grand Prix. Sezon 2018/2019, o którym miałam z Nimi przyjemność porozmawiać, będzie ich pierwszym w kategorii seniorów.

A.K.: Jesteście jeszcze nastolatkami, a już macie okazję rywalizować na najwyższym poziomie sportowym. Jak udaje się Wam pogodzić treningi ze szkołą i życiem prywatnym? Czy bywały momenty, gdy trudno było Wam poradzić sobie z presją?

C.C.: Czasem faktycznie ciężko jest pogodzić treningi, szkołę i nasze życie osobiste. Wymaga to umiejętnego zarządzania czasem, jednak nigdy nie dopuszczam myśli, że temu nie podołam.

A.P.: Przyznaję, jest to skomplikowane, ale jak powiedziała Christina, nigdy nie czułem, że nie potrafię tego pogodzić. Staram się rozplanować mój czas najlepiej jak umiem. Bardzo pomagają wolne weekendy, wtedy możemy odpocząć i spędzić czas z dala od łyżwiarstwa.

A.K.: Z czym wiążecie swoja przyszłość po zakończeniu kariery? Macie zamiar pójść na studia?

C.C.: Po zakończeniu kariery chciałabym dostać się na studia prawnicze.

A.P.: Kiedy już nie będę łyżwiarzem chciałbym studiować Ekonomię i Zarządzanie.

A.K.: Waszym trenerem jest Igor Shpilband. My, fani znamy go jako jednego z najlepszych w swoi fachu. Zdradźcie proszę jakim trenerem, a przede wszystkim człowiekiem jest Igor?

C.C.: Igor jest wspaniałym trenerem, śmiem twierdzić, że nikt tak dobrze jak on nie naucza techniki łyżwiarskiej. Podczas treningów, tam na lodzie jest dość surowy, ale już poza nim bardzo troskliwy.

A.P.: Potwierdzam, Igor jest po prostu niesamowity. Jego doświadczenie w sporcie sprawia, że wie co i w jaki sposób nam przekazać. Jest wymagający ale przy tym wspiera i dba o nas jak tylko potrafi.

A.K.: Porozmawiajmy o dniu zawodów. Jak Igor Was wtedy wspiera? Macie jakieś „rytuały”?

C.C.: Igor jest osobą, która najbardziej uspokaja mnie podczas turniejów oraz dodaje sporo otuchy. Mam dużo przesądów, ale głównie staram się wiązać najpierw moją prawą łyżwę.

A.P.: Igor jest bardzo zrelaksowany przed każdym występem, po prostu wie, że jesteśmy dobrze przygotowani. Odwala kawał dobrej roboty, jeśli chodzi o wsparcie mentalne. Co do przesądów, to najpierw zawiązuję lewą łyżwę, co jest śmieszne bo Christina robi na odwrót.

A.K.: Jak wyglądają wasze przygotowania, kiedy pracujecie nad nowymi elementami układu, takimi jak podnoszenia albo przejścia? Co robicie, aby zachować bezpieczeństwo, kiedy wykonujecie je poraz pierwszy?

C.C.: Nad naszymi podnoszeniami pracujemy ze specjalistą z Cirque Du Soleil (Kanadyjski cyrk akrobatyczny – dopisek autora) i razem staramy się tworzyć nowy materiał. Kiedy już czujemy się pewnie w danym elemencie ćwiczymy go w łyżwach, ale jeszcze poza lodowiskiem. Jeżeli wszystko idzie w dobrym kierunku, możemy przejść do treningu na lodzie.

A.P.: Aby upewnić się , że jesteśmy solidnie przygotowani do wykonania podnoszenia na lodzie najpierw ćwiczymy go tysiąc razy poza nim. Kiedy pierwszy raz przedstawiamy elementy układu na lodowisku, nasz trener albo inny łyżwiarz asekuruje nas, aby upewnić się, że nic złego się nie zdarzy.

A.K.: Nowy układ, to zazwyczaj nowa muzyka, ale przede wszystkim kolejna historia do przekazania. Co robicie, aby wczuć się w nastrój utworu i przekazać nam swoje uczucia oraz fabułę?

C.C.: Przed tym jak dokonamy wyboru utworu Igor upewnia się, że odpowiednio się do niego ruszamy i potrafimy go zinterpretować. Jeżeli nie poruszamy się dobrze albo widać, że nie czujemy więzi z piosenką, szukamy dalej, aż znajdziemy utwór który pasuje nam obojgu.

A.P.: Razem z Christiną szukamy utworów do których chcielibyśmy zatańczyć. Przez kilka następnych tygodni słuchamy ich i staramy poruszać się do każdej z propozycji, dopóki Igor nie znajdzie najbardziej pasującej. Następnie tworzymy historię, którą nasz układ ma przedstawiać, a trener wyjaśnia nam jak mamy to zrobić.

A.K.: ISU (Międzynarodowa Unia Łyżwiarska) zadecydowało, że w tym sezonie to Tango Romantica będzie Tańcem Rytmicznym. Jak wiemy, jest to rodzaj tańca pełnego pasji i miłości. Jak w tak młodym wieku Jesteście w stanie oddać te emocje?

C.C.:Tango Romantica to bardzo trudny taniec pod względem zarówno technicznym jak i emocjonalnym. Sądzę jednak, że wraz z trwaniem sezonu będziemy w stanie pokazywać co raz to bardziej dojrzalsze emocje, które są wymagane do tego typu tańca.

A.P.: Jeździmy razem dosyć długo i czujemy się swobodnie w swoim otoczeniu, dlatego też wierzę, że potrafimy odtwarzać tak silne emocje. Będzie to bardzo ciężkie, sądzę jednak, że już w trakcie sezonu będziemy w stanie je przedstawiać co raz lepiej.

A.K.: Do jakiego utworu muzycznego chcielibyście najbardziej zatańczyć?

C.C.: Marzę o tańcu dowolnym to kompozycji Siergieja Rachmaninowa, są to dzieła, które Anthony, Igor i ja uwielbiamy. Chcemy jednak poczekać, aż będziemy wystarczająco dorośli i dojrzali aby przedstawiać tak mroczne utwory.

AP.: Program dowolny do kompozycji Rachmaninowa, to coś o czym od zawsze myślałem. Także chciałbym móc kiedyś zatańczyć do muzyki zespoły Gypsy Kings. Ich utwory juz dawno nie były wykorzystywane w tańcach na lodzie, więc miło by było to zmienić!

A.K.: Christina, twoim pierwszym językiem jest francuski. Kiedy pięć lat temu przeprowadziłaś się do USA miałaś przez pewien czas problemy z językiem angielskim? Jak udało Ci się go tak szybko nauczyć, czy przyszło ci to łatwo? Otrzymywałaś pomoc od Anthonego albo innych osób?

C.C.: Znałam trochę angielskiego ze szkoły, ale nie wystarczająco, aby przeprowadzić swobodną rozmowę. Mój pierwszy rok w Detroit był niełatwy, ponieważ mój poprzedni partner dostał kontuzji. Byłam sama przez blisko 8 miesięcy zanim zaczęłam współpracę z Anthonym. Nie miałam ze sobą moich rodziców a jako, że nie rozmawiałam po angielsku, trudno było mi znaleźć znajomych. Jednak poradziłam sobie z tym. Bardzo pomógł mi Anthony, ćwiczył ze mną wymowę i sprawił, że czuję się bardziej pewnie w posługiwaniu językiem.

A.K.: Anthony, pomimo tego, że masz rosyjskie pochodzenie to urodziłeś się i wychowałeś w Stanach Zjednoczonych. Czy zastanawiałeś się kiedykolwiek nad reprezentowaniem Rosji? Może były jakieś propozycję od rosyjskiej federacji albo twoich rodziców?

A.P.: To bardzo częste pytanie. Jako, że mieszkam w Ameryce, rodzice myśleli, że łatwiej mi będzie brać udział w zawodach tutaj. Są także przekonani, że amerykańskie łyżwiarstwo figurowe jest uczciwe i stawia umiejętności ponad politykę. Jestem szczęśliwy mogąc reprezentować amerykanów, którzy wspierają sportowców i doceniają ich każdy sukces. Oczywiście, myślałem o występach w barwach rosyjskich, ale podjąłem właściwą decyzję i wybrałem USA.

A.K.: Christina, jesteśmy w tym samym wieku, ale nie potrafię wyobrazić sobie sytuacji, gdy w wieku trzynastu lat przeprowadzam się do innego państwa, z tylko podstawową znajomością języka. Czy masz wrażenie, że straciłaś jakąś część swojego dzieciństwa. Jaką lekcję wyciągnęłaś opuszczając kraj w tak młodym wieku?

C.C.:Nie sądzę, że straciłam cokolwiek z mojego dzieciństwa, bo tak naprawdę z niczego nie musiałam rezygnować. Chciałam przeprowadzki do innego państwa, szczególnie, że chodziło o trenowanie z najlepszymi szkoleniowcami i zawodnikami. Ciężko było mi zajmować się samą sobą w tak młodym wieku, ale szybko się z tym oswoiłam. Nauczyło mnie to niezależności i odpowiedzialności.

A.K.: Rodzice Anthonego są legendami jeśli chodzi o tańce na lodzie. Czy możecie ich określić jako waszą inspirację? Czy jeśli pojawia się jakiś problem pytacie ich o radę?

C.C.: Są dla mnie sporą inspiracją. Państwo Ponomarenko to jeden z najlepszych duetów jaki ten sport widział, są bardzo pomocni i wspierają nas. Wiem, że możemy się zawszę zwrócić do nich o poradę, a oni z przyjemnością nam jej udzielą

A.P.: Pracowanie z moimi rodzicami przez pierwsze siedem lat mojej kariery bardzo wpłynęło na moje łyżwiarstwo. Są olbrzymia inspiracją i mam nadzieje, że kiedyś dorównam ich poziomowi. W to lato dużo współpracowaliśmy z moja mamą, która pomogła nam w przejściu na poziom seniorski.

A.K.: Wasi fani mogą was wesprzeć przekazując środków pieniężne poprzez waszą stronę na portalu GoFoundMe. Jak trudno jest pozyskać sponsorów? Czy dostajecie wsparcie od waszej federacji?

C.C.: Ciężko jest znaleźć sponsorów, USFSA (Amerykański Związek Łyżwiarstwa Figurowego- dop. autora) wspiera nas pieniężnie, ale łyżwiarstwo to drogi sport. Jesteśmy wdzięczni za to, że nasi kibice pomagają nam poprzez przekazywane darowizny.

A.P.: Łyżwiarstwo jest jednym z najdroższych sportów. Tak jak Christina, odczuwam wdzięczność za każdy typ wsparcia jakie otrzymujemy, każdy grosz się liczy. Nasza federacja przekazuje nam dofinansowania sezonowe i pomaga jak tylko potrafi.

A.K.: Myślę, że wszyscy zastanawiamy się co się dzieję ze wszystkimi pluszakami, które latają po całym lodowisku po występie. Czy macie dla nich osobne pokoje?

C.C.: Haha! Nie, nie mamy na nie oddzielnych pomieszczeń (przynajmniej ja nie, ale jestem przekonana, że Yuzuru taki posiada*) Zatrzymuje wszystkie wiadomości i prezenty które otrzymuję, a pluszaków biorę tyle ile mogę spakować.

A.P.: Od lat zbieram wszystkie listy i małe upominki. Trudniej jest z pluszowymi zabawkami, są większe, więc wybieram moje ulubione a resztę ofiarowuje.

A.K.: Ostatnie pytanie. Znacie się , już pare dobrych lat. Czy uznajecie się za swoich najlepszych przyjaciół? Jeśli tak, to co najbardziej cenicie u swojego partnera?

C.C.: Tak, nasza relacja jest wspaniała, oboje nie mamy wokół siebie naszych rodzin, więc uważamy siebie nawzajem za naszą rodzinę. Co najbardziej cenie w Anthonym, to osobowość. Jest jednym z najbardziej zabawnych ludzi jakich znam, ale jest także niezwykle uprzejmy i troskliwy.

A.P.: Jak powiedziała Christina, nasza relacja jest znakomita. Jest nie tylko moją najlepszą przyjaciółką ale także jedną z najważniejszych osób w moim życiu. Nie potrafię wyobrazić sobie go bez niej. Myślę, że nasza współpraca jest tak dobra, ponieważ Christina jest bardzo wyrozumiała i pozytywnie nastawiona. Nigdy się z nią nie nudzę, ponieważ zawsze wnosi coś nowego i ekscytującego do naszej przyjaźni. Doceniam jej wytrwałość i chęć współzawodnictwa.

*Yuzru Hanyu, japoński łyżwiarz; jego fani po każdym występie dają mu tysiące maskotek Kubusia Puchatka.

15 questions to… Christina Carreira and Anthony Ponomarenko


photo: US Figure Skating

Christina and Anthony are American ice dance team. They are silver medalists of Junior World Championships and Junior Grand Prix Final. 2018-2019 season will be their first on the senior level.

A.K.: You are teenagers as well as top athletes who are competing at the highest level. How do you manage to handle trainings as well as Your personal life? Have You had any moments where you fell you cannot cope with the pressure?

C.C.: It can be very difficult sometimes balancing training, school, and personal life. It requires a lot of time management but I’ve never felt like I can’t handle the pressure.

A.P.: I admit it’s hard but I’ve never felt like I can’t cope with it. I try to manage my time as well as I can. Having the weekends off helps a lot. That’s when we really relax and spend time outside of skating.

A.K.: If You were not an ice dancers or even when you retire from Ice Dance, what profession would you have? Would you go into schooling?

C.C.: When I retire from skating I would like to go to law school.

A.P.: After skating I would like to go to business school.


photo: https://www.instagram.com/christinacarreira/?hl=pl

A.K.: Igor Shpilband is your coach, we know him as one of the best in this sport, but what type of coach and person is he?

C.C.: Igor is an amazing coach, I don’t think anyone else in the world is better than him at teaching skating technique. He’s very tough on the ice but, once we step off the rink he’s really caring.

A.P.: Igor is an awesome coach. His experience in the sport makes him know exactly what to say and how to convey it. He’s very tough but supportive and cares a lot.

A..K.: Let’s talk about competition day. How does Igor support you during this day? Do You have any superstitions or any pre skate rituals?

C.C.: Igor is the coach that calms me down the most at competition, he’s very reassuring. I have a lot of superstitions, but my main one is tying my right skate first.

A.P.: Igor is very relaxing before competition because he knows we are ready. He does a great job of being very supportive. Tying my left skate first is a huge superstition for me which is funny because Christina ties her right.

A.K.: When You work on a new routine elements such as lifts and transitions, how do You prepare them off ice? What safety hazards are put in place when You try them on the ice for the first time?

C.C.: We work on our lifts off ice with a lift coach from Cirque du Soleil (Canadian acrobatic circus- author’s annotation) and we try to come up with new material. Once our lifts are very solid we’ll try them off the rink with skates on and then we put them on ice.

A.P.: We repeat lifts off the ice hundreds of times before transferring it on the ice to make sure we are solid. When we first try the elements on the ice we have a coach or skater spot us to make sure nothing bad can happen.

A..K.: When You have a new routine this usually means a new song and a new story to tell. How do You connect with the mood of the song and how do You learn how to convey characters and storylines on the ice?

C.C.: Before we pick the song Igor has us improvise to it to see how we move and if we feel it. If we don’t move well to it or if we don’t look like we connect to the music we’ll keep looking until we find a piece we both connect to.

A.P.: Christina and I bring in music that we want to skate to. For the next couple weeks we will listen and move to all of the ideas until Igor finds the best suitable match. After that, we try to invent a story to tell and Igor explains how we need to express it.

A.K.: The ISU has decided that ‚Tango Romantica’ will be this season’s Rythym Dance. As we know, this type of dance is full of passion and love. How are You able to recreate these emotions on the ice at such young age?

C.C.: The tango romantica is a very difficult dance technically and emotionally, but I think as the season progresses we will be able to show more mature emotions to fit this type of dance.

A.P: We have been skating for a long time now and are very comfortable with each other, so I believe we can recreate such strong emotions. It still will be difficult, but I think as the season continues we can show it.

A.K.: Is there any piece of music that You’d like to dance to? What dance do You prefer the most?

C.C.: I would love to do a free dance to Rachmaninov, it’s a piece of music Anthony, Igor and I really love, we want to wait until we’re older and mature enough to skate to it since it’s pretty dark music.

A.P.: A Rachmaninov free dance is something I’ve always dreamt about it. I’ve also really wanted to skate a free dance to Gypsy Kings. Their music hasn’t been used in ice dance for a few years so it would be cool!

A.K.: Christina, French is you first and English is your second language. When you moved to America five years ago, you struggled with English for a while. How were you able to learn him so fast, did it come natural to you? Did you have help from Anthony and other individuals?

C.C.: I knew a little bit of English from school but not enough to carry a conversation with someone. The first year I was in Detroit was pretty hard because I originally moved there with my previous partner, but after a couple months he got injured, so I was there alone for about 8 months before I started skating with Anthony. I didn’t have my parents with me and since I didn’t speak English it was pretty hard to make friends, but after a while I got the hang of it. Anthony helped me a lot. He would help me with the pronunciations and he got me to be more comfortable in the language.

A.K.: Anthony, although you have Russian roots, you were born and raised in U.S.. Have you ever thought about representing Russia or were there any propositions from Russian federation or your parents?

A.P.: This is a very frequently asked question. Since I live in America my parents thought it would be easier for me to compete here. They also believe US figure skating would be fair and value skill over political power. I’m very happy to compete for the US, they are extremely supportive and strive for the success of every athlete. Of course I’ve thought about competing for Russia, but I’ve made the right decision to compete for the US.

A.K.: As we are the same age Christina, I cannot comprehend at the age of 13 thirteen I would be able to move to another country with only a little knowledge of the language. Do you think you missed out parts of your childhood? Have you learned a valuable life lesson moving country at an early age?

C.C.: I don’t think I missed out on my childhood. I didn’t really have to give up anything. I wanted to move to another country to train, especially if it was with the best coaches and athletes in the world. It was hard to be on my own at a young age, but I quickly adapted. I learned how to be independent and responsible.

A.K.: Anthony’s parents are legends in the sport of Ice Dance. Do you consider somewhat of an inspiration to both of you? If you have a problem do you ask them for guidance?

C.C.: They’re a huge inspiration to me. They’re one of the best the sport has ever seen. Anthony’s parents are very helpful and supportive, I feel that we can always go to them for guidance and they’ll be happy to help us.

A.P.: Having worked with my parents for the first 7 years of my skating career they have had a huge contribution to my skating. They are a huge inspiration and I hope to make it to the level they were at. This summer we worked a lot with my mom. She helped us with the transition to senior.

A.K.: Your fan are able to help you by donating funds to your GoFundMe page. How difficult is it to find sponsors and do you receive support from your federation?

C.C.: It’s very difficult to find sponsors, USFSA gives us funds but skating is very expensive, we’re so grateful that our supporters help us by donating.

A.P.: Skating is one of the most expensive sports. I am grateful for any type of support we receive and every bit counts. Our federation gives us funds seasonally and help as much as they can.

A.K.: I think that we all wonder what skaters usually do with all plush toys which fly all over the ice after performance. Do you have seperate rooms for them?

C.C.: Haha! No we don’t have a separate room for them (at least not me, I’m sure Yuzuru* does) I keep all the notes and presents I get and I try to pack as much plush toys.

A.P.: Over the years I’ve kept all the notes and small gifts. The plush toys are harder because of the size so I choose my favorites and donate the rest.

A.K.: Last question. You have known eachother for quite a few years now. Do you consider each other best friends? If so what do you value most about your partner?

C.C.: Yes, we have a great relationship and since we both don’t have our families around us we consider each other family. What I value most about Anthony is his personality. He’s one of the most entertaining people I know and also extremely kind and caring.

A.P.: Christina and I have a great relationship. She is not only my best friend but one of the most important people in my life. I can’t imagine my life without her in it. I think our partnership works so well because she is very easygoing and positive. I can never get bored with her because she always brings something new and exciting to the friendship. I value her perseverance and competitiveness.

*Yuzuru Hanyu is a japanese male figure skater, his fans gave him a lot of Winnie the pooh mascots after every performence.

10 pytań do… Dustina Wattena



Dustin Watten- amerykański siatkarz, grający na pozycji libero, reprezentant Stanów Zjednoczonych. W 2016 podpisał dwuletni kontrakt z Cerrad Czarnymi Radom.

Anna Kwapisz.: Z czym ci się kojarzy Polska?

Dustin Watten.: Polska kojarzy mi się z dużą pasją do siatkówki

A.K.: Co jest twoim największym marzeniem?

D.W.: Moim marzeniem jest grać w PlusLidze i pomóc Stanom Zjednoczonym wygrać olimpijskie złoto.

A.K.: Co zachęciło cię do gry w Cerradzie Czarnych Radom i tym samym w PlusLidze?

D.W.: Nowa liga, nowe środowisko, rozgrywki z dużą konkurencją no i oczywiście gra w kraju gdzie siatkówka jest na pierwszym miejscu.

A.K.: Grałeś w takich krajach jak: Finlandia, Brazylia, Francja a teraz przyszedł czas na Polskę. Czy mógłbyś krótko opowiedzieć o wspomnieniach z poszczególnych lig i o tym czego się nauczyłeś podczas grania w tamtych miejscach?

D.W.: Finlandia to wspaniali ludzie, bardzo uczciwi, troskliwi oraz ciężko pracujący a także najmocniejsza kawa na świecie! Francja to kraj z historią i bardzo pięknymi miastami, a w Brazylii są najlepsze owoce, opieka, miłość i wspaniałomyślni ludzie. Nauczyłem się dużo na temat bycia zdolnym do szczęścia bez posiadania dużej ilości rzeczy.

A.K.: Masz jakieś hobby?

D.W.: Tak, lubię grać z kolegami na plaży, medytować, czytać oraz grać w gry komputerowe z moim bratem.

A.K.: Żyjemy w czasach wielkich sportowców jak Michael Phelps, czy Usain Bolt, którzy są dla młodych ludzi wzorami do naśladowania. Kto dla ciebie jest taką osobą i dlaczego?

D.W.: Dla mnie taką osobą jest Kobe Bryant, dzięki jego podejściu do pracy oraz temu ile poświęcił  aby osiągnąć swoje cele

A.K.: Obecnie trwają Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro, reprezentacja Stanów Zjednoczonych zmagania w turnieju siatkarzy zaczęła dość niemrawo a sytuacja w grupie A była nieznana do samego końca. Jak według ciebie dalej potoczy się walka o medal dla twoich rodaków i kto stanie na podium?

D.W.: Myślę, że zwycięzca meczu Stany Zjednoczone- Polska wygra złoty medal.

A.K.: Razem w Radomiu występować z tobą będzie David Smith, czy razem podejmowaliście decyzje o transferze do tego klubu?

D.W.: David podpisał kontrakt pierwszy i wiedziałem, że każdy klub który jest na tyle mądra żeby zakontraktować zawodnika jego kalibru zawsze podejmuje dobre decyzje. Kiedy przyszła do mnie propozycja, nie zastanawiałem się długo.

A.K.: Jako siatkarz zwiedzasz chcąc czy nie pół świata, jakie momenty z twoich podróży utknęły ci najbardziej w pamięci?

D.W.: Finlandia. Życie w południowej Kalifornii a to co mnie spotkało tam, było dużym kontrastem ale byłem zmotywowany i wdzięczny mając okazje kontynuować grę w siatkówkę w której nigdy nie skupiłem się na jakichkolwiek negatywach ale tylko pracowałem i miałem dobre nastawienie. Zawsze próbuje przypomnieć sobie to uczucie w ciężkich chwilach.

A.K.: Jakie cele stawiasz sobie przed nowym sezonem?

D.W.: Chcę nadal poszukiwać moich zalety aby wykorzystywać je do lepszej gry i upewnić się, że jestem gotowy każdego ranka dać mojej drużynie najlepsze co mam oraz grać z pozytywnym nastawieniem. Pragnę też spróbować nauczyć się języka polskiego i być oprócz z mieszkańcami Radomia i wolontariuszami także z młodzieżą i dzielić się z nimi moją miłością do siatkówki.

10 pytań do… Murilo Radke


fot. Sportowefakty.wp.pl

Murilo Radke – brazylijski siatkarz grający na pozycji rozgrywającego, aktualny reprezentant Brazylii występujący w PlusLidze w drużynie Łuczniczki Bydgoszcz.
Anna Kwapisz: Co zachęciło Cię do gry w Polsce?
Murilo Radke: Zawsze marzyłem o grze w Polsce ze względu na polskich fanów siatkówki i jej mistrzowski poziom.
A.K.: Czym rożni się siatkówka grana w Polsce od tej granej w Brazylii?
M.R.: W Polsce zespoły mają tradycję, która trwa wiele lat, w Brazylii zaś kluby szybko się zmieniają. Patrząc na poziom gry- jest bardzo podobny.
A.K.: Co łączy a co dzieli Polaków i Brazylijczyków?
M.R.: W Brazylii jak i w Polsce ludzie są bardzo gościnni, przyjaźnie nastawieni. Nie widzę wielkiej różnicy.
A.K.: Czy zaaklimatyzowałeś się już w Bydgoszczy? Jak tu Ci się podoba i czy cieszysz się z zamieszkania tutaj?
M.R.: To wspaniały kraj, jestem bardzo szczęśliwy z pobytu i czuję się tu bardzo dobrze.
A.K.: W następnym roku w Rio odbędą się Igrzyska Olimpijskie. Czy Brazylia może powtórzyć sukces organizacyjny z Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 2014 roku?
M.R.: Czasami potrzeba czasu na przygotowanie wszystkiego, ale to w brazylijskim stylu, żeby zostawić wszystko na ostatnią chwilę. Ale to na pewno będzie coś wspaniałego- Brazylijczycy kochają sport.
A.K.: Reprezentacja Polski nie zakwalifikowała się jeszcze na IO, czy to, ze Mistrz Świata nie dostaje się od razu na tak wielka imprezę jest dobre dla tego sportu?
M.R.: Myślę, ze Polska wywalczy awans. Maja bardzo silnych zawodników, grających na wysokim poziomie.
A.K.: Gdy zobaczyłeś pierwsze opady śniegu w Polsce nie miałeś ochoty stąd uciec?
M.R.: Nigdy nie widziałem śniegu. Czekam na niego.
A.K.: Który siatkarz jest twoim autorytetem i dlaczego?
M.R.: Giba. Miałem przyjemność grać z nim dwa sezony. To było nniesamowie.
A.K.: Czy prawdziwym jest stwierdzenie, ze siatkówka w Brazylii jest sportem nr. 1 bo piłka nożna to religia?
M.R.: Tak, piłka nożna jest bardzo popularna. Ilość fanów tego sportu jest wręcz nieprawdopodobna.
A.K.: Jakie cele stawiasz sobie w tym sezonie? Różnią się one od tych klubowych?
M.R.: Moim celem, jak zawsze jest rozwijanie się jako zawodnika, nabieranie doświadczenia. Każdy zespól zawsze dąży do osiągnięcia jak najwyższych celów i zdobywanie tytułów

12 pytań do… Marco Falaschiego

Marco Falaschi – włoski siatkarz, reprezentant kraju, grający na pozycji rozgrywającego. Obecnie występuje w polskim klubie Lotos Trefl Gdańsk.

Anna Kwapisz: Marco, to będzie Twój drugi rok w Gdańsku, jak podoba Ci się miasto i klub, i przede wszystkim jak oceniasz ludzi, którzy Cię otaczają?

Marco Falaschi: Tak,  będzie to drugi  rok tutaj i jestem dumny z bycia częścią drużyny Lotos Trefl Gdańsk. Łatwo mi mówić o klubie i mieście ponieważ, wszystko jest w jak najlepszym porządku i wszyscy  ludzie z którymi współpracuje chcą tylko naszego dobra. Mamy niesamowitych  marketingowców i praca z nimi to przyjemność.

A.K. Czy twierdzisz, że ten rok w PlusLidze dał ci coś, oprócz medalu oczywiście?

M.F. PlusLiga dała mi dużo emocji i wiele pasjonujących meczy. Szczerze,  naprawdę czułem się częścią tego wielkiego widowiska a reprezentowanie mojego klubu w całej Polsce  jest dla mnie dużym zaszczytem.

A.K. Na Igrzyskach europejskich w Baku byłeś kapitanem swojej reprezentacji, spodobała Ci się ta funkcja?

M.F. Tak polubiłem to bardzo.  Niestety nasz występ nie był takim na jaki miałem nadzieje. Nie mieliśmy  wiele czasu aby przygotować się na tak ważny turniej jakim były Igrzyska europejskie oraz  wybory trenera i federacji były dla mnie dyskusyjne.

A.K. Jeśli mógłbyś oceniać poziom swojego zespołu przed nadchodzącym sezonem, czy macie szanse na miejsce w pierwszej dwójce tabeli?

M.F. Z całą pewnością w zeszłym sezonie  byliśmy niespodzianką PlusLigi. Trudnym będzie powtórzenie tego wyniku, ale zostaliśmy  z tymi samymi zawodnikami i mam nadzieję, że wewnątrz zespołu będzie panowała równie dobra atmosfera. Według mnie możemy powalczyć o pierwsze cztery pozycje.

A.K. Jak spędziłeś wakacje?

M.F Po igrzyskach  europejskich w Baku większość czasu spędziłem z moją rodziną oraz zorganizowałem kilka obozów siatkarskich dla dzieci w moim rodzinnym mieście. Zatem siatkówka jest zawsze w moich myślach.

A.K. Mogłam zobaczyć samochody  który dostałeś z klubu. Jak ludzie reagują kiedy mogą zobaczyć samochód wicemistrza Polski?

M.F. Był to pomysł naszego biura marketingowego.  Jest mi miło kiedy zatrzymuję się na światłach, a ludzie próbują zajrzeć do środka pojazdu czy jest tam ta sama osoba której zdjęcie umieszczone jest na samochodzie.

A.K. Jak spędzasz czas wolny między meczami a treningami?

M.F. Nie robię nic specjalnego, zazwyczaj sprzątam moje mieszkanie oraz porządkuje wszystko. Jestem odrobinkę maniakalny na punkcie sprzątania. Poza tym kocham chodzić na plaże albo po mieście zwłaszcza w słoneczny dzień. Mam szczęście, ponieważ mieszkam tylko 10 minut od morza.

A.K. Co najbardziej zaskoczyło Cię w Polsce?

M.F. Jedno naprawdę mnie zaskoczyło: czystość i poczucie bezpieczeństwa, które odczuwam, gdy chodzę po mieście.

A.K. Brakuje Ci kuchni włoskiej? Jakie polskie potrawy lubisz?

M.F. Szczerze mówiąc: nie. Kocham próbować lokalną kuchnię, także nie mam żadnego problem jeśli nie jem makaronu przez dłuższy czasu. Lubię wiele polskich dań: pierogi, wszystkie potrawy z łososiem i dorszem, dania mięsne itd. Szczęśliwie w Trójmieście mogę znaleźć wszystko na co mam ochotę, więc jestem w raju.

A.K. Masz zamiar uczyć się języka polskiego?

M.F. Uczę się polskiego i z Polakami próbuję rozmawiać w tym języku, ponieważ oni na to zasługują.

A.K. Jak oceniasz wyniki Pucharu Świata? Co najbardziej Cię zaskoczyło, a co rozczarowało?

M.F. Współczuję Polsce i moim kolegom z zespołu (Mika i Gacek) ponieważ zagrali fantastyczny turniej  i przegrali tylko ostatni mecz Włochami. USA pokazało najlepszą organizację i siatkówkę więc zasłużyli na przepustkę do Rio. Jestem rozczarowany zasadami uczestnictwa w Igrzyskach Olimpijskich, to niewiarygodne że mistrz świata nie zakwalifikował się do Rio, także Mistrzostwa Europy w październiku nie dają żadnego miejsca, więc jaki sens ma uczestnictwo w Europejskich rozgrywkach?

A.K. Czego życzyć Ci w tym sezonie?

M.F. Wystarczającym będzie powtórzenie poprzedniego sezonu…

Pytania do… Czyli coś nowego!

Uwaga, uwaga, zaczynamy cykl „Pytania do…”  Będą to krótkie wywiady z siatkarzami różnej narodowości, w których wypytywać będę nie  tylko o samą siatkówkę ale i też między innymi o Polskę! Napiszcie w komentarzach z kim wy byście najbardziej chcieli przeczytać wywiad, a ja postaram się, aby to zrobić. Czy cieszycie się na tą myśl tak samo jak ja? Mam nadzieję…tumblr_mifiz6piTl1s4v0eho1_500ie

Sezon reprezentacyjny czas zacząć!

29 maja w Ergo Arenie reprezentacja rozegrała swój pierwszy oficjalny mecz w tym sezonie. Przeciwnik- nie byle kto, w samej osobie mistrzowie olimpijscy. Co prawda bez swojej największej gwiazdy- Dymitryja Muserskiego ani Aleksjeja Spirydonowa ale z powracającym po rocznej przerwie Maksimem Michajowem. Atakujący Zenitu Kazań nie grał ze względu na kontuzje. Wracając jednak do naszych orłów, mistrzów świata etc., skład czysto eksperymentalny. Po pierwsze Kurek na ataku, po drugie debiutant w pierwszej szóstce, po trzecie Łomacz zastąpił Fabiana Drzyzgę. Ale było to poniekąd wymuszone przez inne czynniki jak przedłużająca się PlusLiga i zmęczenie długi sezonem. Nie zapominajmy też o zakończeniu (zawieszeniu) kariery reprezentacyjnej przez filary reprezentacji z poprzednich lat. Ale maszyna dała radę. W pierwszym meczu Rosja na boisku nie istniała, wynik 3:0 sam to mówi. U nas wszystko chodziło, przyjęcie perfekcyjne, Paweł Zatorski nie dał żadnej piłce „wpaść” w pomarańczowe, Kubiak- jak na kapitana przystało napędzał do walki, Łomacz rozprowadzał blok Sbornej fantastycznej, Kurek robił co chciał( pierwszy mecz na tej pozycji!) ale to co Bieniek wyrabiał na siatce… Majstersztyk! Sama miałam okazję z bliska oglądać jak zagrywa ten młody zawodnik, a porównania do Arka Gołasia może narazie są jeszcze za szybkie ale ma zadatki na klasowej sławy środkowego jak, np. Muserski, Lucas, Nowakowski. Drugi mecz nie był już taki spokojny. Rosjanie musieli zerwać nockę i chyba czujnie robić notatki, bo obudzili się i zaczęli grać. Polscy siatkarze za to grali na tym samym poziomie co wczoraj, choć błędów własnych było o wiele więcej to widać było, że grają bez presji. Wróciły cieszynki!- coś co bardzo spodobało mi się podczas Mistrzostw świata i sprawiało, że chłopaki chcieli walczyć. Zmiennicy biorą na siebie ciężar gry i wywiązują się z powiężonych im obowiązków, jak np., wczoraj Rafał Buszek czy Piotr Nowakowski. Jedyny mankament to fakt, że w drugim secie daliśmy sobie wydrzeć wysokie prowadzenie Zasłużenie MVP został Bartosz Kurek, a my mogliśmy obejrzeć wspaniały mecz, w końcu na mistrzowskim poziomie